Μετά τη σύνδεση, η ομάδα δέθηκε σε κύκλο και έμοιαζε με ένα βραχιόλι από λευκές κρυστάλλινες χάντρες. Οι χάντρες αυτές ενώθηκαν μεταξύ τους όχι μόνον περιμετρικά μα και όλες μεταξύ τους, σχηματίζοντας άπειρα τρίγωνα μέσα στον κύκλο, δηλαδή κάθε χάντρα συνδέθηκε με άλλες δύο χάντρες. Έτσι σχηματίστηκε ένας ιστός, αφήνοντας όμως μία τρύπα στο κέντρο του βραχιολιού. Η τρύπα αυτή μου φάνηκε αρχικά μαύρη μα όπως πληροφορήθηκα ήταν σκούρο μωβ που πλησίαζε το μαύρο.
Δυνατό φως μπήκε με δύναμη στην τρύπα του βραχιολιού, που σαν σε φακό ενώθηκε σε μια λεπτή μα έντονη δέσμη σκούρου μωβ φωτός (σαν λέιζερ) και εισχώρησε αποφασιστικά στα βάθη της γης.
Μέσα στη γη έγιναν πολύπλοκες εργασίες που δεν είμαι σε θέση να περιγράψω. Το φως σταμάτησε για λίγο την είσοδό του στη γη και από το ίδιο κανάλι αναδύθηκε ακτίνα φωτός σε χρώμα απαλό ροζ. Διαπερνώντας το βραχιόλι, διασπάστηκε σε νεφέλωμα που απλώθηκε σταδιακά πάνω από όλη την Ελλάδα σαν γιγάντιο πέπλο.
Ξεκίνησε πάλι η αντίθετη διαδρομή της μωβ ακτίνας προς τα έγκατα της γης, μέχρι που μια νέα δέσμη απαλού φωτός την διέκοψε και πάλι. Η διαδικασία αυτή επαναλήφθηκε συνολικά δεκαπέντε φορές, απλώνοντας δεκαπέντε πέπλα διαφορετικού πάντοτε απαλού παλ χρώματος πάνω από τη γη. Εγώ παρακολούθησα όλη τη διαδικασία καρτερικά όπως μου εζητήθη.
Όταν η διαδικασία αυτή ολοκληρώθηκε, αναρωτήθηκα τι ήταν αυτό που βγήκε από τη γη. Πληροφορήθηκα πως ήταν δεκαπέντε «αρετές». Αυτές οι ενέργειες, εγκαταστάθηκαν πάνω από την Ελλάδα, για να αναγνωριστούν και να προσφέρουν για καιρό στη χώρα.
Με ευγνωμοσύνη για την σύνδεση αυτή, έκλεισα τα κανάλια, αφήνοντας τις «αρετές» να κάνουν το έργο τους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου